Nou, daar gaat die dan…. Mijn eerste blog!!

Het moet er maar eens van komen ha, ha, ik heb uiteindelijk niet voor niks een blogpagina aangemaakt op mijn mooie website. En ik vind dat het tijd wordt dat ik eens uit mijn comfortzone ga stappen en iets meer van mezelf ga vertellen, dan het stukje over mij wat jullie op de website kunnen lezen.


Wie is Natasja Migchels?? Nou daar gaat die dan 😊:
Ik ben Natasja Migchels 50 jaar oud, getrouwd met Gert-Jan, hele trotse moeder van 2 prachtige dochters Senna* en Sterre van bijna 17 jaar. Ik ben een ontzettende bofkont want ik woon in het huis van mijn dromen in ons mooie Lieshout. Als kind zei ik tegen mijn ouders, later als ik groot ben wil ik in dat huis wonen!


Soms ben ik een zweefteef, en soms ben ik een feestbeest! Ik hou van een lekker biertje en wijntje. Vind mezelf best grappig en lach het hardst om mijn eigen flauwe grappen, en volgens Sterre ben ik dan soms superirritant. Ben een tikkeltje koppig en eigenwijs, en heb soms misschien een iets te duidelijke eigen mening, (daar wordt aan gewerkt 😊). Soms ben ik een rommelkont en een tikkeltje chaotisch, maar ik ben ook ontzettend perfectionistisch. Ik vind de mens ontzettend boeiend en fascinerend!! En ben oprecht geïnteresseerd.

Het is mijn passie om jou je oorspronkelijke bron weer te laten herontdekken. Ik vind heel veel dingen leuk en ben ondernemend, dit is tegelijkertijd ook vaak mijn valkuil omdat ik dan soms te veel hooi op mijn vork neem. Ik ben een echte verbinder, samen dingen creëren en ergens als team aan bouwen vind ik geweldig en krijg daar veel energie van.


Ik wandel graag in de natuur alleen of met vriendinnen, zit op zangles en vind het heerlijk om te zingen. Ik kan daar ook echt mijn gevoel en emoties in kwijt! Vind het leuk om te koken en gezellige dingen met familie en vrienden te doen. Organiseer graag feestjes, workshops en evenementen en vaak ziet men mij ook als creatieve denktank. Omdat ik graag weet waar ik aan toe ben vind ik het daardoor, in sommige situaties lastig, om los te laten maar hey… ik ben lerende ha, ha.

Vind het heerlijk om alleen te zijn en ga graag alleen op pad. Heb dan hele gesprekken met mezelf en laad mijn batterijen dan weer op als dat soms nodig is. Heb een ontzettend hekel aan ruzie en kan niet tegen onrechtvaardigheid.


Inmiddels heb ik alweer bijna 17 jaar een eigen praktijk aan huis in Lieshout genaamd praktijk AdFontes. Sinds een klein half jaar heb ik er ook een prachtige workshopruimte bijgekregen, waar ik verschillende soorten workshops geef, ik zal jullie daar later in de blogs meer over gaan vertellen. Op de website kun je er ook al het een en ander over lezen. Ik ben een gevoelsmens, heb scherpe zintuigen, sta in mijn eigen kracht en heb een goede intuïtie. Ik scan makkelijk gevoelens sfeer en emoties, kan goed luisteren, maar ook in stilte weet ik wat jij nodig hebt om bij jou oorspronkelijke bron te komen. 😉 Maar bovenal alles, vertrouwend op wat mijn gevoel mij vertelt en wat mijn handen me laten voelen. Ik haal alles uit elkaar en probeer het weer opnieuw in elkaar te zetten, soms op een totaal onverwachte manier. Ik voel me soms net als Picasso!! Mijn levenservaring, de leuke en de minder leuke dingen zijn een enorme leerschool geweest. Ik ben daarvan gegroeid en het heeft me gebracht waar ik nu sta. Ik ben een Alchemist in opleiding!
Taaadaaa, mijn eerste blog is een feit!!!

 

 

21 juni 2022

De kans dat je een klavertje vier vindt is een op de tienduizend…

 

Hoeveel ik er in mijn leven al gevonden heb is gewoon bizar, al sinds mijn kindertijd vind ik ze regelmatig… En niet dat ik ze bewust zoek hoor, helemaal niet eigenlijk……

Ben er op zulke momenten ook helemaal niet mee bezig. Vaak geniet ik van de stilte, de natuur, of ben ik in gesprek met mezelf. Ze kruisen vaak gewoon mijn pad. Zo ook vandaag tijdens mijn lunchpauze wandeling, terwijl ik aan het genieten was van mijn wandeling en mijn “me time moment”. In gedachten over het weekeind en mijn blog en de leuke positieve reacties die ik heb gekregen. Ondertussen luisterend naar de vogels en kijkend naar het gras, de bloemetjes, veertjes of andere mooie dingen die ik tijdens mijn wandelingen zie. Soms raap ik dan een veer of steen op die ik mooi vind en neem die dan mee naar huis.

Plots mijn blik valt op een klavertje, ik zet nog een paar passen en denk huh… was dat nu een klavertje vier??? Zet mezelf in de achteruit stand, buk en mijn hart maakt een sprongetje van geluk!! Yes, het is er weer een 😊

Het is toch niet te geloven, zeg ik tegen mezelf!! Helemaal opgewonden als een blije gup, zou ik het liefst de eerste de beste fietser, voetganger of automobilist aan willen houden en vol enthousiasme mijn geluksmoment willen delen. Dit doe ik maar niet, maar besluit een paar foto’s te maken en het delen via de app.


Tot vandaag heb ik de klavertjes vier die ik vond altijd geplukt, zorgvuldig geklemd tussen mijn vingers nam ik ze mee naar huis. Als kind gaf ik ze aan mijn moeder en die stopte ze in haar dikke kookboek, waar nu af en tot nog een verschrompeld onherkenbaar deeltje van een klavertje vier uit een ver verleden uit komt gevallen.

Vandaag besloot ik voor het eerst, in mijn klavertjes vier vindt carrière het klavertje laten staan, geluk word alleen nog maar mooier als je het kunt delen, vandaag besefte ik mezelf dat door de klavertjes vier steeds te plukken, dat ik iemand anders de kans ontnam om een 1 op de tienduizend geluksmoment te ervaren….


De 4 blaadjes van het klavertje staan voor hoop, vertrouwen, liefde en geluk. Hoop ziet het onzichtbare, voelt het ontastbare en bereikt het onhaalbare. Zonder vertrouwen, zowel in jezelf als in andere mensen voel je je niet fijn. Met een van de vier blaadjes krijg je vertrouwen.

Liefde… Iedereen is op zoek naar liefde, maar eigenlijk hoef je liefde niet te zoeken, want zit liefde niet altijd in jezelf, zou iedereen niet gewoon simpel van zichzelf moeten houden? Het vierde blaadje geeft volgens de legende echt geluk... wat is geluk?

Daar geeft iedereen een andere invulling aan……
Mijn geluksmomentje was vandaag het vinden van een klavertje vier, en het besef dat ik al zoveel 1 op de tienduizend momenten heb mogen ervaren. Dat er door het vinden van zoveel klavertjes vier alleen maar geluksmomenten in mijn leven zijn geweest??? Die legende klopt niet… echter geniet ik door de minder leuke momenten uit mijn leven, nog meer van de geluksmomenten in mijn leven….

Dat is toch pas echt geluk!🍀

 

Meet my innerchild deel 1


5-7-2022


Geboren op 11 mei 1972 om 09:00 in Lieshout thuis in het huis waar ik ben opgegroeid en waar mijn ouders nog steeds wonen. Mijn ouders waren nog jong, mijn moeder was 19 toen ze mij kreeg. 11 maanden later werd mijn broer Edwin geboren.

Ik was geen poppen meisje, en kon me ook heel goed vermaken met jongens speelgoed .Als kind was ik graag buiten, fietsen, rolschaatsen,en in de winter schaatsen en glibberbanen maken.Buiten op straat spelen met vriendinnen/vriendjes en kinderen uit de buurt. Trefbal, tjoepbal, randje butsen, verstoppertje spelen allemaal spelletjes die nu niet veel meer gedaan worden.

Als de regen met bakken uit de lucht viel zat ik met mijn neus tegen de raam gedrukt te wachten tot het stopte met regenen en ik weer naar buiten kon gaan. Ik hield van sporten en heb verschillende sporten beoefend turnen, korfballen, judo en vooral dat laatste bleek echt mijn ding en ik was er ook nog wel redelijk goed in, en ik kon daar lekker mijn energie in kwijt.

Plaatjes draaien met vriendinnen en dansen en playbacken en soms een optreden op school of op kamp. Ook had ik ook veel fantasie en kon ik soms wat dromerig zijn, soms leek het of ik even op een andere planeet zat ha, ha! Maar kon ook echt soms wel een driftkikkertje zijn als ik mijn emoties geen plek kon geven, of me niet gehoord of gezien voelde.

Was niet verlegen en vond het leuk om soms wat gek te doen of grappen uit te halen. Had veel verantwoordelijkheidsgevoel en was niet bang om ertussen te springen als mijn broertje of andere ruzie hadden. School vond ik niet altijd makkelijk, daar is mijn onzekerheid ook wel een beetje de hoek om komen kijken. Vaak ging ik met de hakken over de sloot over naar de volgende klas. De tijden en het onderwijssysteem waren heel anders en ik paste niet zo goed in dat jasje. Rekenen was niet mijn sterkste kant en de bijlessen op school, ik vond ze vreselijk. Het voelde naar, of je anders was. Nog steeds vind ik dat er te weinig aandacht aan het kind besteed wordt, wat het met ze doet…. dat je niet anders bent, maar dat iedereen een heleboel talenten heeft, maar ook dingen waar je minder goed in bent, maar die je soms wel kunt leren als ze het proberen op een manier die past bij het kind. Dat het juist goed is als je hulp durft te vragen of te aanvaarden.

En dan niet de ouders vergeten die soms zo hard moeten vechten/praten om de juiste hulp voor hun kind te krijgen??? Die vaak heel goed aanvoelen wat hun kind nodig heeft, maar dat ons “systeem” vaak niet meewerkt ..Gelukkig merk je dat ook daar echt een verandering gaande is en er nu ook steeds meer gekeken wordt naar wat een kind nodig heeft. Nu, na al die jaren vele opleidingen /cursussen en het ontmoeten van de juiste mensen die bij me passen later. Ben ik erachter gekomen dat het veel belangrijker is dat je je hart en je passie volgt en de dingen doet die je echt leuk vindt! En dat er dan eigenlijk weinig dingen zijn die je niet kunt leren als je iets ECHT graag wil....  😊

Vriendinnen/ vrienden had ik genoeg, maar soms voelde ik me niet goed genoeg en kwam mijn onzekerheid toch weer even om de hoek kijken.Dat had niks met mij te maken weet ik nu inmiddels, maar mijn interesses waren soms anders, en doordat ik soms dingen aanvoelde of de emoties van een ander voelde dacht ik dat het van mij was of wist ik er geen raad mee.

Verlegen was ik helemaal niet, ik praatte best veel, (en soms nog steeds 😊) en stilzitten was ook niet altijd mijn sterkste kant, maar tegelijkertijd vond ik het ook heerlijk om soms alleen te zijn en vond ik stilte ook niet vervelend.

Hutten bouwen onder mijn bureau in mijn dagboek schrijven, muziek luisteren, en me terugtrekken in mijn eigen wereld /bubbel. Ik fladderde een beetje door het leven en heb als kind gelukkig niet zulke heftige dingen meegemaakt. Echter loopt onzekerheid soms ook wel een beetje als rode draad door mijn leven, in periodes dat ik niet top in mijn vel zit. Omdat niet te laten merken zette ik soms een masker op en deed een beetje stoer. Daardoor zal het door vele niet opgemerkt zijn, echter in mijn hoofd had ik daar natuurlijk wel last van en voelde het soms alsof ik voor veel dingen moest vechten... Inmiddels weet ik dat het meer een strijd met mezelf was.


De sinterklaas en de kersttradities in de familie van beiden kanten van mijn ouders waren echt heel leuk, met de hele familie kerst en sinterklaas vieren met alle ooms en tantes en neven en nichten. Mooie herinneringen aan die tijd.
Na de lagereschooltijd, ben ik naar de huishoudschool gegaan. Daar had ik het makkelijk, veel praktijk en dingen leren die eigenlijk toch wel waardevol zijn voor je leven. Ontdekte ik dat ik koken heerlijk vond, en ontdekte ik mijn creativiteit. Ook de muzieklessen vond ik geweldig. Samen zingen en muziek maken. We hadden een leraar die geweldige verhalen kon vertellen, zo had hij een verhaal over de Beatles, dat op de elpee van Sgt Pepper’s een geheim op stond. En dat als je de elpee in de terug uit stand afspeelde je de boodschap kon horen. Hij heeft hier een hele les over verteld en ik hing aan zijn lippen. En ondanks dat ik wiskunde vreselijk vond, keek ik ook uit naar zijn lessen. Ook hij was graag aan het woord en kon diepzinnige verhalen vertellen. Ze namen me met die verhalen helemaal mee en ik genoot daar echt van!

Toen ik net 13 was begon ik ook met oppassen, dit heb ik veel gedaan en vond dat ook altijd erg leuk. Mijn gehandicapte tante daar ging ik ook graag naartoe om haar te helpen, samen te winkelen en wat te dobbelen. Krantjes rondbrengen en bij de boer werken om een extra zakcentje bij te verdienen.
In deze tijd kocht ik ook mijn eerste brommertje een Donkerblauwe puch maxi tjonge wat was ik trots en blij met dat ding! Vele uren erop rondgereden alleen of samen met vriendinnen. Ook ontdekte ik het uitgaansleven en het bezoeken van concerten. Na de huishoudschool wilde ik eigenlijk net als veel van de meiden van die tijd kapster worden, echter uiteindelijk ben ik toch maar naar de KMBO-detailhandelsschool gegaan. Dit bleek toch niet zo mijn ding, en vond ik het leren toch wel weer lastig. Omdat ik via mijn stageplek bij het kruitvat een vaste baan kon krijgen met een combinatie van in de avonduren naar school te gaan met doorgroeimogelijkheden was voor mij de keuze zo gemaakt.

Word vervolgd…………

 

03-08-2022

Meet my innerchild, deel 2.

 

Nog jong; 16 jaar en eigenlijk nog leerplichtig volgens ons systeem, toen ik ging werken bij het Kruitvat. In die tijd gebeurde dat vaker dat je al jong ging werken. Of ik er spijt van heb?? Nee eigenlijk niet… Mede daardoor heb ik veel levenservaring opgedaan, en kocht ik mijn eerste huis toen ik amper 21 was. Het had zijn voor en nadelen, heb er echt wel hard voor gewerkt om te staan waar ik nu sta, en dat ging echt niet altijd zonder slag of stoot. Omdat ik eigenlijk nog leerplichtig was, kreeg ik uiteindelijk toestemming om te gaan werken, onder voorwaarde dat ik een avondopleiding zou gaan doen. En dit heb ik ook gedaan, en dit ben ik met tussenposes tot nu toe blijven doen, eerst omdat het moest, en ik uiteindelijk wel iets anders wilden gaan doen. Later omdat ik ontdekte dat het eigenlijk best leuk was, iets te leren als je je passie volgt. Uiteraard zeg ik tegen Sterre steeds dat ze voorlopig maar gewoon naar school moet blijven gaan hi, hi…heel apart te beseffen soms, Sterre is nu 16, net zo oud als ik toen was toen ik van school af ging en met mijn eerste vaste baan begon.


Wat een prachtige tijd!! Een fantastische ontdekkingsreis was het, soms ook nog wel een lekkere wispelturige puber bomvol gierende hormonen… vast niet altijd makkelijk geweest voor mijn ouders. Ik leefde van carnaval naar kermis, van stapavond naar stapavond. ‘t Hofke, Fame, Broadway, Slaats en van Uden in Mariahout. Papillon en van Bracht in Aarle-Rixtel. Het Koetshuis en El Panadero. Stratemseind in Eindhoven. De Wanderes, en later de Zenith en de Stronk, De Oja de Evenaar De Bunker in Gemert, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hangen met vrienden hier op het kermisveldje in Lieshout en bij de Rooyse As in Handel of langs het kanaal. Jongerencentrum KPJ De Wanderes, Zenith en de Stronk het is er allemaal niet meer, vele uit Lieshout en omgeving hebben er vele uurtjes doorgebracht en prachtige tijden meegemaakt.

Ook was ik een echte festivaltijger. Party til Puke, Paaspop, Dynamo open air, Werchter, Pinkpop, Lowlands en alle kleine festivalletjes hier in de buurt pikte we ook nog mee. Ik vond en vind eigenlijk heel veel leuk en kan van vele muziekstijlen genieten. Het ene moment stond ik in een discotheek te swingen, en het volgende moment stond ik bij een concert van Rage Against the Machine!

Ook mijn kledingstijl varieerde, het ene moment had ik zin om me lekker op te tutten en droeg ik hoge hakken, en het volgende moment een makkelijke outfit en weinig tot geen make-up. Voor de festivals had ik een speciale leren festival broek, ideaal!! Je kon overal gaan zitten en het boeide niet of die onder de modder zat of als er weer een klats bier over een ging. Hoe ouder de broek werd hoe lekkerder die zat en hoe mooier die werd, ik en mijn leren broek met periodes waren we onafscheidelijk! Vele feestjes en soms ook wel eens illegale party ’s meegemaakt, op veel bijzondere plekken geweest en heel veel leuke mensen leren kennen. Echt een geweldige tijd waar ik nog heel vaak met een grote glimlach aan terugdenk, en ook de vrienden uit die tijd hebben nog een bijzondere plek in mijn hart, en met sommige heb ik nog steeds contact.


Natuurlijk waren er ook minder leuke tijden en kruiste ook minder leuke ervaringen mijn pad. Na het Kruitvat ging ik werken bij Jamin in Eindhoven en rond mijn 18e wilde ik eigenlijk wel ergens op kantoor gaan werken. Mijn vader werkte bij Bavaria en in de fabriek en daar wilde ze vrouwen aan gaan nemen, dus mijn vader gooide een balletje op bij Frans Swinkels (Frans van Pieteren) en ik mocht op gesprek komen. In die tijd ging dat allemaal nog heel anders en zo zat ik dus bij hem thuis aan de keukentafel voor het sollicitatiegesprek. Ik werd aangenomen en het was mijn plan om eerst een poosje in de fabriek te gaan werken even flink geld verdienen en sparen en ondertussen mezelf om laten scholen voor een kantoorbaan.

Het weekeind voor ik officieel zou beginnen kreeg ik een behoorlijke zware epileptische aanval. Met mijn vriendin Jill was ik bij de Wanderes en besloten we onverwacht op stap te gaan in Gemert, we konden met iemand mee rijden dus wij helemaal blij en we gingen ons vlug omkleden bij Jill. Ik weet nog dat ik bij haar op het pad liep naar de voordeur, en daarna ben ik alles kwijt, en lag ik op de grond en ik kwam suf bij bewustzijn met een bult op mijn hoofd en hoorde ik vaag dat mijn ouders bezorgd bij me zaten. Een paar dagen ben ik helemaal van de kaart geweest en allerlei onderzoeken en doktersbezoeken volgden. Het betekende dat ik die maandag niet kon starten bij Bavaria en even moest herstellen. Echter door de epileptisch aanval vonden ze het bij Bavaria wel even een dingetje met al die machines en het risico dat ik nog een aanval zou krijgen. Uiteindelijk mocht ik toch beginnen en ben ik gestart met medicatie en heb na mijn 21e geen aanval meer gehad. Helaas heeft Sterre ook epilepsie maar daarover in een ander blog meer.


Ik begon in de fabriek bij lijn 12 aan de blikkenlijn als dekselateur, dit was een naam die ik zelfverzonnen had dan klonk het interessanter hi, hi. 8 Uur lang papieren rollen die op een pallet lagen, op een band leggen, die vervolgens naar de machine getransporteerd werden, waar eerst de blikken in de vuller gevuld werden en waar vervolgens in de sluiter de deksel op het blikje werd gedaan, en vervolgens gingen de blikken de pasteur in. Ontzettend eentonig en saai werk!! Echter het contact met de collega’s en de grappen die we met elkaar maakte zorgde ervoor dat we veel lol hadden met zijn allen. Het sleutelen aan de machines, het ombouwen en reviseren van de machines lag me ook wel!

Op een gegeven moment zou het kledingmagazijn meer gemoderniseerd en geautomatiseerd worden en zou ik in aanmerking komen voor deze functie op dat kantoor. Daarvoor zou ik de opleiding basiskennis en praktijkdiploma boekhouding moeten gaan volgen en dat heb ik dan ook gedaan. Tijdens het deksel leggen zat ik of met mijn neus in de leesmap of in mijn studieboeken van de opleiding. Helaas voor mij ging degene die me dat baantje beloofd had weg en ging het de functie aan mijn neus voorbij! Ontzettend balen, en vooral vervelend omdat in die tijd als je eenmaal in de fabriek werkte het erg lastig bleek te zijn om de overstap naar kantoor te maken. Echter de aanhouder wint en na 10 jaar kwam er een functie vrij op de postkamer, weliswaar niet waar ik voor geleerd had en waar ik op gehoopt had, maar mijn gedachten was, als ik eenmaal op kantoor zit is het misschien weer makkelijker om door te stromen.

Eigenlijk was het een heel leuk baantje mijn hoofdtaak was het rondbrengen van de interne post en het versturen van de uitgaande post. Nu bijna niet meer voor te stellen maar in die tijd kwamen er nog bakken vol post binnen en was ik een groot gedeelte van de ochtend bezig om de post te openen en te sorteren. Rond half 11 ging ik op een speciale postfiets het hele terrein over. De kantoren zaten in die tijd nog verspreid over het hele bedrijf. Ook moest ik de faxen die de hele dag door binnen kwamen verspreiden op het oude hoofdkantoor, en soms als het dan faxen waren die met spoed bezorgd moesten worden, moest ik tijdens een directievergadering wel eens naar binnen lopen, kloppen op de deur wachten tot er iemand binnen zei, en als er dan niemand iets zei twijfelen of je nog een keer moest kloppen of toch naar binnen lopen? En als je dan de deur opende en binnenkwam lopen alle directieleden je aankeken…. Mijn god, wat zou ik in die beginperiode graag onder de vloerbedekking door terug gekropen hebben, ha, ha… Nu werk ik er naast mijn praktijk alweer bijna 33 jaar, hoor ik bij de inboedel ha, ha, is er geen postkamer meer, heten we inmiddels Swinkels family Brewers en ben ik werkzaam op de afdeling facilitairen zaken.


Toen ik 18 was kreeg ik ook vaste verkering en toen ik 21 was kocht ik mijn eerste huis… een tweekapper in Lieshout, de laatste sociale koopwoningen met subsidie, de rente was 11,9 % procent dat kun je je nu bijna niet meer voorstellen. Na een paar jaar samenwonen bleken we minder goed bij elkaar te passen en zijn we uit elkaar gegaan en ben ik alleen in het huis blijven wonen. Best pittig....ik was elke maand blij dat ik de hypotheek kon betalen, doordat ik zoveel mogelijk bij mijn ouders ging eten in die tijd kon ik ook nog af en toe op stap. Maar het was echt opletten geblazen en creatief boekhouden zoals ik dat noemde…dure tijden, dat was echt van tevoren rekening houden met wat kwam en keuzes maken en ook vaak dingen laten omdat het gewoon niet mogelijk was. Luxe zoals kleding of andere dingen kopen was niet aan de orde. Maar ik was trots op mezelf dat ik het alleen voor elkaar kreeg en deze tijd was ontzettend leerzaam!

Rond mijn 26e kreeg ik verkering met Gert-Jan en zijn we vrij snel samen gaan wonen. Mijn jeugd in vogelvlucht, het heeft me gevormd… Soms maakte ik goede keuzes en soms maakte ik mindere goede keuzes. Foute gemaakt en meerder malen mijn neus gestoten. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen maar soms wel meerdere keren. Mijn Oma, de moeder van mijn moeder een hele sterke intelligente krachtige vrouw waar ik veel van geleerd heb zei altijd, je moet altijd proberen om uit de negatieve dingen die je meemaakt iets positiefs uit te halen!! Een wijze les die echt zo waar is, men wordt nooit geen wijze als je geen fouten maakt… Mijn oma die al op jonge leeftijd haar man verloor en achter bleef met haar kinderen. Rond haar 60e in het bejaardenhuis ging wonen omdat ze problemen kreeg met haar benen. Maar niet met de pakken neer ging zitten en zich bleef ontwikkelen en zich bleef interesseren voor de wereld en andere mensen. Ze leerde op latere leeftijd schilderen en heeft voor alle kinderen en kleinkinderen een schilderij gemaakt. In de combinatie met de genen die ik ook van mijn vaders kant heb geërfd, doorzettingsvermogen en sterke persoonlijkheden soms een beetje koppig en eigenwijs maar veelzijdig en creatief. Ben ik trots en besef ik me nu ik dit blog schrijf dat alles mij gevormd heeft en onderdeel is van wie ik ben en waar ik sta… De leuke maar zeker ook de minder leuke dingen....